STAŻ
Powiatowy Urząd Pracy w Opatowie kieruje osoby bezrobotne do odbycia stażu na zasadach określonych w ustawie z dnia
20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz.U. z 2008r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.) oraz rozporządzeniu
Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 20 sierpnia 2009r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania stażu (Dz.U. Nr 142, poz. 1160)
Staż oznacza nabywanie przez bezrobotnego umiejętności praktycznych do wykonywania pracy przez wykonywanie zadań w miejscu pracy bez nawiązania
stosunku pracy z pracodawcą, przez okres nie krótszy niż 3 miesiące lecz nieprzekraczający 12 miesięcy.
Organizatorem stażu mogą być jednostki organizacyjne, chociażby nie posiadały osobowości prawnej, a także osoby fizyczne, jeżeli zatrudniają one co
najmniej jednego pracownika oraz przedsiębiorcy niezatrudniający pracownika na zasadach przewidzianych dla pracodawców.
Osoby zarejestrowane jako bezrobotne uprawnione do odbycia stażu u pracodawcy to:
- osoby bezrobotne do 25 roku życia,
- osoby bezrobotne w okresie do upływu 12 miesięcy od dnia określonego w dyplomie, świadectwie lub innym dokumencie
poświadczającym ukończenie szkoły wyższej, które nie ukończyły 27 roku życia.
Bezrobotnych, o których mowa w art. 49, starosta może skierować do odbycia stażu przez okres nieprzekraczający 6 miesięcy do pracodawcy, rolniczej
spółdzielni produkcyjnej lub pełnoletniej osoby fizycznej, zamieszkującej i prowadzącej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, osobiście i na
własny rachunek, działalność w zakresie produkcji roślinnej lub zwierzęcej, w tym ogrodniczej, sadowniczej, pszczelarskiej i rybnej, w pozostającym
w jej posiadaniu gospodarstwie rolnym obejmującym obszar użytków rolnych o powierzchni przekraczającej 2 ha przeliczeniowe lub prowadzącej dział
specjalny produkcji rolnej, o którym mowa w ustawie z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz.U. z 2008r. Nr 50, poz. 291
z późn. zm.).
W stosunku do osób będących w szczególnej sytuacji na rynku pracy:
1) bezrobotnych do 25 roku życia,
2) bezrobotnych długotrwale albo po zakończeniu realizacji kontraktu socjalnego, o którym mowa w art. 50 ust. 2 pkt 2, albo kobiet, które nie podjęły
zatrudnienia po urodzeniu dziecka,
3) bezrobotnych powyżej 50 roku życia,
4) bezrobotnych bez kwalifikacji zawodowych, bez doświadczenia zawodowego lub bez wykształcenia średniego,
5) bezrobotnych samotnie wychowujących co najmniej jedno dziecko do 18 roku życia,
6) bezrobotnych, którzy po odbyciu kary pozbawienia wolności nie podjęli zatrudnienia,
7) bezrobotnych niepełnosprawnych
Staż odbywa się na podstawie umowy zawartej przez starostę z pracodawcą, według programu określonego w umowie. Przy ustalaniu programu powinny być
uwzględnione predyspozycje psychofizyczne i zdrowotne, poziom wykształcenia oraz dotychczasowe kwalifikacje zawodowe bezrobotnego.
Nadzór nad odbywaniem stażu przez bezrobotnego sprawuje starosta. Pracodawca po zakończeniu realizacji programu wydaje opinię. Starosta wydaje
bezrobotnemu zaświadczenie o odbyciu przygotowania zawodowego lub stażu.
Bezrobotnemu w okresie odbywania stażu przysługuje stypendium w wysokości 140% zasiłku dla bezrobotnych.
Na wniosek bezrobotnego odbywającego staż, pracodawca jest obowiązany do udzielenia dni wolnych w wymiarze 2 dni za każde 30 dni kalendarzowe
odbywania stażu lub przygotowania zawodowego w miejscu pracy. Za dni wolne przysługuje stypendium; za ostatni miesiąc odbywania stażu pracodawca
jest obowiązany udzielić dni wolnych przed upływem terminu zakończenia stażu.
PRACE INTERWENCYJNE
Podstawa prawna:
1. Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz.U. z 2008r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.);
2. Rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 7 stycznia 2009r. (Dz.U. Nr 5, poz. 25) w sprawie organizowania prac interwencyjnych i robót
publicznych oraz jednorazowej refundacji kosztów z tytułu opłaconych składek na ubezpieczenia społeczne.
Prace interwencyjne to zatrudnienie bezrobotnego przez pracodawcę, które nastąpiło w wyniku umowy zawartej ze
starostą i ma na celu wsparcie osób będących w szczególnej sytuacji na rynku pracy (art. 49 w/w ustawy):
- bezrobotnych do 25 roku życia;
- bezrobotnych długotrwale albo po zakończeniu realizacji kontraktu socjalnego, o którym mowa w art. 50 ust. 2 pkt 2, albo kobiet, które niepodjęty
zatrudnienia po urodzeniu dziecka;
- bezrobotnych powyżej 50 roku życia;
- bezrobotnych bez kwalifikacji zawodowych, bez doświadczenia zawodowego lub bez wykształcenia średniego;
- bezrobotnych samotnie wychowujących co najmniej jedno dziecko do 18 roku życia;
- bezrobotnych, którzy po odbyciu kary pozbawienia wolności nie podjęli zatrudnienia;
- bezrobotnych niepełnosprawne.
Organizatorem prac interwencyjnych mogą być jednostki organizacyjne, chociażby nie posiadały osobowości, a także osoby
fizyczne, które zatrudniają co najmniej jednego pracownika. Zatrudnienie bezrobotnego odbywa się w oparciu o umowę cywilno
- prawną, zawartą pomiędzy pracodawcą a starostą.
Refundacja części kosztów może być dokonywana w różnych wariantach od 6 do 48 miesięcy w zależności od grupy osób bezrobotnych
skierowanych do pracy w ramach prac interwencyjnych oraz specyficznych potrzeb, oczekiwań i możliwości organizatorów prac
interwencyjnych.
Dodatkowa refundacja z tytułu zatrudnienia osób w szczególnej sytuacji na rynku pracy - Jeżeli pracodawca bezpośrednio
po zakończeniu prac interwencyjnych trwających co najmniej 6 miesięcy zatrudniał skierowanego bezrobotnego przez okres dalszych
6 miesięcy i po upływie tego okresu dalej go zatrudnia w pełnym wymiarze czasu pracy, można przyznać pracodawcy jednorazową
refundację wynagrodzenia w wysokości uprzednio uzgodnionej, nie wyższej jednak niż 150% przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego
w dniu spełnienia tego warunku.
Zainteresowany pracodawca:
- składa wniosek o organizację prac interwencyjnych, zawierając w nim dane dotyczące stanowisk pracy i wymagań kwalifikacyjnych
kandydatów do zatrudnienia.
Dd wniosku należy dołączyć:
1. Aktualny odpis z właściwego rejestru albo zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, wystawione nie wcześniej niż 6 m-cy przed
upływem terminu składania wniosku,
2. Zaświadczenie REGON,
3. Decyzja Identyfikacji Podatkowej NIP,
4. Zaświadczenie o nie zaleganiu z płatnościami z tytułu regulowania składek ZUS wystawione nie wcześniej niż 3 miesiące przed złożeniem wniosku,
5. Zaświadczenie o nie zaleganiu z płatnościami podatkowymi wystawione nie wcześniej niż 3 miesiące przed złożeniem wniosku,
6. Informacja o otrzymanej pomocy publicznej lub informacja o nieotrzymaniu pomocy sporządzona na podstawie wzoru zamieszczonego w Rozporządzeniu Rady
Ministrów z dnia 20.03.2007r. (Dz.U. z 2007r. nr 61, poz. 413),
7. Pełnomocnictwo osób działających w imieniu podmiotu gospodarczego, jeżeli nie wynika to bezpośrednio z dokumentów (np. KRS).
Dokumenty określone w załącznikach 1-7 winny być składane w formie oryginalnej lub kserokopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez Wnioskodawcę.
W przypadku, gdy wnioskodawcą jest spółka cywilna, wymagane są zaświadczenia wystawione dla spółki oraz dla każdego ze wspólników osobno.
Po pozytywnym rozpatrzeniu wniosku następuje:
- podpisanie umowy o organizację prac interwencyjnych, w której zostaną określone warunki zatrudnienia bezrobotnych,
- wydanie skierowań do pracy w ramach prac interwencyjnych.
Uwaga!
O finansowanie prac interwencyjnych nie mogą starać się pracodawcy będący:
- partiami lub organizacjami politycznymi,
- posłami lub senatorami na potrzeby biur poselsko - senatorskich,
- organizacjami związków zawodowych, z wyjątkiem upoważnionych do prowadzenia pośrednictwa pracy związkowych biur pracy oraz klubów pracy,
- urzędami naczelnych i centralnych organów administracji państwowej,
- kościołami lub związkami wyznaniowymi,
- przedstawicielami państw obcych,
- pracodawcy znajdujący się w stanie likwidacji lub upadłości.
ROBOTY PUBLICZNE
Podstawa prawna:
1. Ustawa z 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz.U. z 2008r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.);
2. Rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 7 stycznia 2009r. (Dz.U. Nr 5, poz. 25) w sprawie organizowania prac interwencyjnych i robot
publicznych oraz jednorazowej refundacji kosztów z tytułu opłaconych składek na ubezpieczenie społeczne;
3. Ustawa z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U. z 2004r. Nr 123, poz. 1291).
Roboty Publiczne oznaczają zatrudnienie bezrobotnego w okresie nie dłuższym niż 12 miesięcy przy wykonywaniu prac mających na celu reintegrację
zawodową i społeczną, określoną na podstawie przepisów o zatrudnieniu socjalnym.
Organizatorem robót publicznych mogą być:
1. Instytucje użyteczności publicznej.
2. Organizacje pozarządowe statutowo zajmujące się problematyką:
- kultury,
- oświaty,
- sportu i turystyki,
- opieki zdrowotnej,
- pomocy społecznej.
3. Spółki wodne i ich związki, jeżeli prace te są finansowane lub dofinansowane ze środków samorządu terytorialnego, budżetu państwa, funduszy
celowych, organizacji pozarządowych, spółek wodnych i ich związków.
Bezrobotni uprawnieni do skierowania do pracy w ramach robót publicznych:
- osoby bezrobotne do 25 roku życia,
- osoby długotrwale bezrobotne,
- osoby bezrobotne powyżej 50 roku życia,
- osoby bezrobotne samotnie wychowujące co najmniej jedno dziecko do 7 roku życia.
Refundacja części kosztów poniesionych na wynagrodzenia, nagrody oraz składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu zatrudnienia skierowanych
bezrobotnych możliwa jest po uprzednim podpisaniu umowy cywilno-prawnej z organizatorem robót publicznych.
Refundacja części kosztów może być dokonywana w różnych wariantach od 6 do 12 miesięcy w zależności od grupy osób bezrobotnych skierowanych do
pracy w ramach robót publicznych oraz specyficznych potrzeb, oczekiwań i możliwości organizatorów robót publicznych.
Zainteresowany pracodawca:
- składa wniosek o organizację robót publicznych, zawierając w nim dane dotyczące stanowisk pracy i wymagań kwalifikacyjnych kandydatów do
zatrudnienia.
Do wniosku należy dołączyć:
Aktualny odpis z właściwego rejestru albo zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, wystawione nie wcześniej niż 6 m-cy przed
upływem terminu składania wniosku,
1. Zaświadczenie REGON,
2. Decyzja Identyfikacji Podatkowej NIP,
3. Zaświadczenie o nie zaleganiu z płatnościami z tytułu regulowania składek ZUS wystawione nie wcześniej niż 3 miesiące przed złożeniem wniosku,
4. Zaświadczenie o nie zaleganiu z płatnościami podatkowymi wystawione nie wcześniej niż 3 miesiące przed złożeniem wniosku,
5. Informacja o otrzymanej pomocy publicznej lub informacja o nieotrzymaniu pomocy sporządzona na podstawie wzoru zamieszczonego w Rozporządzeniu
Rady Ministrów z dnia 20.03.2007r. (Dz.U. z 2007r. nr 61, poz.413),
6. Pełnomocnictwo osób działających w imieniu podmiotu gospodarczego, jeżeli nie wynika to bezpośrednio z dokumentów (np. KRS).
Dokumenty określone w załącznikach 1-7 winny być składane w formie oryginalnej lub kserokopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez Wnioskodawcę.
Po pozytywnym rozpatrzeniu wniosku następuje:
- podpisanie umowy o organizację robót publicznych, w której zostaną określone warunki zatrudnienia bezrobotnych,
- wydanie skierowań do pracy w ramach robot publicznych.
DOTACJE/REFUNDACJE
Podstawa prawna:
1) Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.);
2) Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 stycznia 2009 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu dokonywania refundacji
ze środków Funduszu Pracy kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego, przyznawania bezrobotnemu środków na
podjęcie działalności gospodarczej oraz form zabezpieczenia zwrotu otrzymanych środków (Dz.U. z 2009r. Nr 5, poz. 26).
» Starosta ze środków Funduszu Pracy może:
1. Zrefundować podmiotowi prowadzącemu działalność gospodarczą koszty wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego
w wysokości określonej w umowie, nie wyższej jednak niż 6-krotnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia;
Podmiot prowadzący działalność gospodarczą zamierzający wyposażyć lub doposażyć stanowisko pracy dla skierowanego bezrobotnego może złożyć wniosek
o refundację w/w kosztów.
Refundacja kosztów wyposażenia i doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego następuje na drodze umowy cywilno - prawnej zawartej
pomiędzy podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, a dyrektorem PUP po zasięgnięciu opinii właściwej przedmiotowo komisji.
Podmiot prowadzący działalność gospodarczą, który otrzymał refundację kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego
bezrobotnego, jest obowiązany dokonać zwrotu otrzymanych środków wraz z odsetkami, jeżeli zatrudniał na utworzonym stanowisku pracy skierowanego
lub skierowanych bezrobotnych w pełnym wymiarze czasu pracy łącznie przez okres krótszy niż 24 miesiące albo naruszył inne warunki umowy o refundację.
2. Przyznać bezrobotnemu jednorazowo środki na podjęcie działalności gospodarczej, w tym na pokrycie kosztów pomocy prawnej, konsultacji i doradztwa
związane z podjęciem tej działalności, w wysokości określonej w umowie, nie wyższej jednak niż 6-krotnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia,
a w przypadku gdy działalność jest podejmowana na zasadach określonych dla spółdzielni socjalnych, wysokość przyznanych bezrobotnemu środków nie może
przekraczać 4-krotnego przeciętnego wynagrodzenia na jednego członka założyciela spółdzielni oraz 3-krotnego przeciętnego wynagrodzenia na jednego
członka przystępującego do spółdzielni socjalnej po jej założeniu.
Bezrobotny zamierzający rozpocząć działalność gospodarczą może złożyć wniosek o przyznanie jednorazowo środków z Funduszu Pracy na jej rozpoczęcie.
W przypadku wykorzystania niezgodnie z przeznaczeniem przyznanych środków, prowadzeniem działalności przez okres krótszy niż 12 m-cy, podjęcia
zatrudnienia w okresie pierwszych 12 m-cy prowadzenia działalności gospodarczej lub naruszenia innych warunków umowy, bezrobotny zobowiązany jest
do ich zwrotu wraz z odsetkami.
SZKOLENIA
Starosta inicjuje, organizuje i finansuje z Funduszu Pracy szkolenia bezrobotnych oraz innych uprawnionych osób,
w celu podniesienia ich kwalifikacji zawodowych i innych kwalifikacji, zwiększających szanse na podjęcie lub utrzymanie zatrudnienia, innej
pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej, w szczególności w przypadku:
1) braku kwalifikacji zawodowych;
2) konieczności zmiany lub uzupełnienia kwalifikacji;
3) utraty zdolności do wykonywania pracy w dotychczas wykonywanym zawodzie;
4) braku umiejętności aktywnego poszukiwania pracy.
Szkolenie finansowane przez starostę z Funduszu Pracy odbywa się w formie kursu, realizowanego według planu nauczania obejmującego przeciętnie
nie mniej niż 25 godzin zegarowych w tygodniu, chyba że przepisy odrębne przewidują niższy wymiar szkolenia. Szkolenie może trwać do 6 miesięcy,
a w sytuacjach uzasadnionych programem szkolenia w danym zawodzie nie dłużej niż 12 miesięcy; w przypadkach osób bez kwalifikacji zawodowych
szkolenie może trwać do 12 miesięcy, a w sytuacjach uzasadnionych programem szkolenia w danym zawodzie nie dłużej niż 24 miesiące.
Osoba uprawniona do szkolenia może być skierowana przez starostę:
- do instytucji szkoleniowej na szkolenie grupowe, organizowane zgodnie z planem szkoleń, lub na - szkolenie wskazane przez tę osobę;
- do klubu pracy na szkolenie z zakresu aktywnego poszukiwania pracy.
Starosta może skierować bezrobotnego na wskazane przez niego szkolenie, jeżeli uzasadni on celowość tego szkolenia, a jego koszt w części
finansowanej z Funduszu Pracy nie przekroczy 300% przeciętnego wynagrodzenia.
Za uzasadnienie celowości Urząd uznaje:
- oświadczenie przyszłego pracodawcy o zamiarze zatrudnienia zgodnie z kierunkiem wnioskowanego szkolenia;
- oświadczenie o zamiarze podjęcia działalności gospodarczej przez bezrobotnego zgodnie z kierunkiem wnioskowanego szkolenia.
Skierowanie na szkolenie bezrobotnego, w przypadkach zawodów wymagających szczególnych predyspozycji psychofizycznych, powinno być poprzedzone
określeniem przez doradcę zawodowego powiatowego urzędu pracy predyspozycji do wykonywania zawodu, który osoby te uzyskają w wyniku szkolenia;
w uzasadnionych przypadkach szkolenie może być poprzedzone skierowaniem na badania lekarskie lub psychologiczne finansowane z Funduszu Pracy.
Przy kierowaniu na szkolenie obowiązuje zasada równości w korzystaniu ze szkoleń bez względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, pochodzenie
etniczne, narodowość, orientację seksualną, przekonania polityczne i wyznanie religijne lub przynależność związkową.
Osoba zakwalifikowana na szkolenie może być skierowana na szkolenie po złożeniu oświadczenia o nieuczestniczeniu w szkoleniu finansowanym
ze środków Funduszu Pracy na podstawie skierowania z powiatowego urzędu pracy w okresie ostatnich trzech lat lub o udziale w takim szkoleniu
w okresie ostatnich trzech lat i wskazaniu urzędu pracy, który wydał skierowanie , jeżeli łączna kwota środków na koszty szkolenia tej osoby
zakwalifikowanej na szkolenie spełnia wymagania określone w art. 109 a ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia
i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.) tj. koszty szkoleń na jedną osobę w okresie ostatnich trzech
lat nie mogą przekroczyć dziesięciokrotności minimalnego wynagrodzenia.
Bezrobotnemu w okresie odbywania szkolenia, na które został skierowany przez starostę, przysługuje stypendium finansowane ze środków Funduszu Pracy.
Bezrobotnemu uprawnionemu w tym samym okresie do stypendium oraz zasiłku przysługuje prawo wyboru świadczenia.
Stypendium nie przysługuje bezrobotnemu, jeżeli w okresie odbywania szkolenia przysługuje mu z tego tytułu inne stypendium, dieta lub innego
rodzaju świadczenie pieniężne w wysokości równej lub wyższej niż stypendium finansowane z Funduszu Pracy.
Wysokość stypendium wynosi miesięcznie 120% zasiłku, jeżeli miesięczny wymiar godzin szkolenia wynosi co najmniej 150 godzin; w przypadku
niższego miesięcznego wymiaru godzin szkolenia wysokość stypendium ustala się proporcjonalnie, z tym że stypendium nie może być niższe niż 20%
zasiłku.
Skierowany przez starostę na szkolenie w przypadku podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej w trakcie szkolenia,
ma prawo do ukończenia tego szkolenia bez konieczności ponoszenia jego kosztów.
Bezrobotnemu skierowanemu przez starostę na szkolenie, który w trakcie szkolenia podjął zatrudnienie, inna pracę zarobkową lub działalność
gospodarczą, przysługuje stypendium w wysokości 20% zasiłku, niezależnie od wymiaru godzin szkolenia, od dnia podjęcia zatrudnienia, innej pracy
zarobkowej lub działalności gospodarczej do dnia zakończenia szkolenia. Od stypendium tego nie są odprowadzane składki na ubezpieczenia społeczne.
W przypadku skierowania na szkolenie bezrobotnego, koszty tego szkolenia są finansowane z Funduszu Pracy.
Starosta finansuje z Funduszu Pracy, w formie zwrotu, koszty zakwaterowania i wyżywienia bezrobotnego, skierowanego na szkolenie odbywane poza
miejscem zamieszkania, jeżeli wynika to z umowy zawartej z instytucją szkoleniową.
Starosta może wyrazić zgodę na sfinansowanie, w formie zwrotu, całości lub części poniesionych przez skierowanego bezrobotnego, kosztów z tytułu
przejazdu na szkolenie.
Osoba, która z własnej winy nie ukończyła szkolenia, jest obowiązana do zwrotu kosztów szkolenia z wyjątkiem przypadku, gdy przyczyną nieukończenia
szkolenia było podjęcie zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej.
Urząd nie finansuje kosztów szkolenia osobom, które rozpoczęły szkolenie bez skierowania wydanego przez PUP.
Osoby bezrobotne biorące udział bez skierowania starosty w szkoleniach finansowanych z publicznych środków wspólnotowych i publicznych środków
krajowych na podstawie umowy o dofinansowanie projektu albo decyzji, o których mowa w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004r. o Narodowym Planie
Rozwoju (Dz. U. Nr 116, poz. 1206, z późn. zm.) albo ustawie z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 227,
poz. 1658, z 2007r. Nr 140, poz. 984 oraz z 2008r. Nr 216, poz. 1370), organizowanych przez inny podmiot niż powiatowy urząd pracy, powiadamiają
powiatowy urząd pracy o udziale w szkoleniu w terminie 7 dni przed dniem rozpoczęcia szkolenia.
Udzielanie pożyczki na sfinansowanie kosztów szkolenia - Starosta może, na wniosek bezrobotnego udzielić pożyczki na sfinansowanie kosztów
szkolenia do wysokości 400% przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego w dniu podpisania umowy pożyczki, w celu umożliwienia podjęcia lub
utrzymania zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej.
Pożyczka jest nieoprocentowana, a okres jej spłaty nie może przekroczyć 18 miesięcy od ustalonego w umowie dnia zakończenia szkolenia.
W przypadku wykorzystania pożyczki na cele inne niż określone w umowie, niepodjęcia lub nieukończenia szkolenia pożyczka podlega bezzwłocznemu
zwrotowi w całości, wraz z odsetkami ustawowymi. Odsetki ustawowe ustala się także od kwoty pożyczki niespłaconej w terminie.
Finansowanie kosztów studiów podyplomowych - Starosta, na wniosek bezrobotnego, może sfinansować z Funduszu Pracy koszty studiów podyplomowych
należne organizatorowi studiów, do wysokości 100%,jednak nie więcej niż 300% przeciętnego wynagrodzenia.
Starosta zawiera z osobą umowę o dofinansowanie studiów podyplomowych, która określa w szczególności prawa i obowiązki stron oraz wysokość
i tryb przekazywania środków na pokrycie kosztów studiów podyplomowych w formie bezpośrednich wpłat na konto organizatora tych studiów.
W przypadku gdy bezrobotny w trakcie odbywania studiów podyplomowych podejmie zatrudnienie, inną pracę zarobkową lub działalność gospodarczą,
nie zawiesza się dofinansowania tych studiów do planowanego terminu ich ukończenia.
W przypadku przerwania studiów podyplomowych z winy uczestnika, kwota wydatkowana na ich finansowanie z Funduszu Pracy podlega zwrotowi.
Bezrobotnemu, któremu starosta przyznał dofinansowanie kosztów studiów podyplomowych, za okres uczestnictwa w tych studiach zgodnie z ich
programem przysługuje stypendium, w wysokości 20% zasiłku.
Uczestnikowi studiów podyplomowych, który w trakcie ich odbywania podjął zatrudnienie, inną pracę zarobkowa lub działalność gospodarczą, nie
zawiesza się wypłaty stypendium do planowanego terminu ukończenia tych studiów.
W przypadku przerwania studiów podyplomowych z winy uczestnika, kwota wydatkowana na ich finansowanie z Funduszu Pracy podlega zwrotowi.
Finansowanie kosztów egzaminu lub uzyskania licencji - Starosta, na wniosek bezrobotnego może sfinansować ze środków Funduszu Pracy, do wysokości
przeciętnego wynagrodzenia, koszty egzaminów umożliwiających uzyskanie świadectw, dyplomów, zaświadczeń, określonych uprawnień zawodowych lub
tytułów zawodowych oraz koszty uzyskania licencji niezbędnych do wykonywania danego zawodu, jeżeli uzasadni on celowość ubiegania się
o sfinansowanie egzaminu lub licencji.
Bezrobotny składa wniosek o sfinansowanie kosztów egzaminu lub uzyskania licencji oraz dokumenty wymagane przez powiatowy urząd pracy w formie:
- oświadczenia przyszłego pracodawcy o zamiarze zatrudnienia,
- oświadczenia o zamiarze podjęcia działalności gospodarczej przez bezrobotnego,
- dokument zawierający informacje o nazwie, terminie i koszcie egzaminu lub uzyskania licencji.
Podstawa prawna:
- Ustawa z dnia 20.04.2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2008r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.),
- Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14.09.2010r. w sprawie standardów i warunków prowadzenia usług rynku pracy
(Dz. U. z 2010r. Nr 177, poz. 1193).
Informacje w sprawie szkoleń można uzyskać w Powiatowym Urzędzie Pracy w Opatowie ul. Partyzantów 13,
pokój nr 23,
tel. (15) 86-80-300 wew. 332
PRACE SPOŁECZNIE UŻYTECZNE
Podstawa prawna:
Art. 73a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz.U. z 2008r. Nr 69, poz. 415 z późn.
zm.) oraz Rozporządzenie MGiP z dnia 25 października 2005r. w sprawie trybu organizowania prac społecznie użytecznych (Dz.U. z 2005r. Nr 210, poz. 1745).
Prace społecznie użyteczne to prace wykonywane przez bezrobotnych bez prawa do zasiłku, korzystających ze świadczeń z pomocy społecznej, na skutek
skierowania przez starostę, organizowane przez gminę w jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej, organizacjach lub instytucjach statutowo
zajmujących się pomocą charytatywną lub na rzecz społeczności lokalnej.
Do wykonywania prac społecznie użytecznych mogą być kierowane również osoby uczestniczące w kontrakcie socjalnym, indywidualnym programie
usamodzielniana, lokalnym programie pomocy społecznej lub indywidualnym programie zatrudnienia socjalnego, jeżeli podjęty uczestnictwo w tych formach
w wyniku skierowania powiatowego urzędu pracy.
Gmina sporządza do dnia 31 stycznia każdego roku roczny plan potrzeb w zakresie wykonywania prac społecznie użytecznych i przesyła do powiatowego
urzędu pracy oraz do ośrodka pomocy społecznej.
Plan ten określa w szczególności:
- rodzaje prac społecznie użytecznych,
- liczbę godzin wykonywania prac społecznie użytecznych,
- liczbę bezrobotnych bez prawa do zasiłku, którzy korzystają ze świadczeń z pomocy społecznej, którzy mogą być skierowani do wykonywania prac
społecznie użytecznych.
Kierownik ośrodka pomocy społecznej na podstawie porozumienia sporządza listę bezrobotnych bez prawa do zasiłku, którzy mogą zostać skierowani do
wykonywania prac społecznie użytecznych na terenie gminy, i przesyła ją do właściwego miejscowo powiatowego urzędu pracy. Lista powinna zawierać
nazwiska i imiona, miejsca zamieszkania lub pobytu oraz numery ewidencyjne PESEL bezrobotnych bez prawa do zasiłku.
Na wniosek gminy starosta może skierować bezrobotnego bez prawa do zasiłku korzystającego ze świadczeń z pomocy społecznej do wykonywania prac
społecznie użytecznych w miejscu zamieszkania lub pobytu w wymiarze do 10 godzin w tygodniu.
Wykonywanie prac społecznie użytecznych odbywa się na podstawie porozumienia zawartego między starostą a gminą, na rzecz której prace społecznie
użyteczne będą wykonywane.
Starosta refunduje gminie ze środków Funduszu Pracy do 60% minimalnej kwoty świadczenia przysługującego bezrobotnemu.
Bezrobotnemu nieposiadającemu prawa do zasiłku przysługuje świadczenie w wysokości nie niższej niż 6,50 zł za każdą godzinę wykonywania prac
społecznie użytecznych.
Świadczenie nie przysługuje za okres niewykonywania pracy, w tym za okres udokumentowanej niezdolności do pracy. Świadczenie podlega waloryzacji
na zasadach określonych w art. 72 ust. 6.
Zgodnie z art. 80 ust 2 bezrobotni z wyjątkiem odbywających leczenie w zamkniętych ośrodkach odwykowych są obowiązani do przedstawienia zaświadczeń
o niezdolności do pracy wskutek choroby na druku określonym w odrębnych przepisach.(ZUS ZLA) Nieprzedstawienie zaświadczenia w wymaganej formie
skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego z pierwszym dniem niezdolności do pracy.
Osoba bezrobotna skierowana do wykonywania prac społecznie użytecznych jest nadal osobą bezrobotną figurującą w ewidencji osób bezrobotnych
w Powiatowym Urzędzie Pracy. W związku z powyższym nadal obowiązana jest zgłaszać się do urzędu w celu potwierdzania gotowości do pracy w terminach
wyznaczonych przez pracownika urzędu.
Starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która:
- odmówiła bez uzasadnionej przyczyny propozycji wykonywania prac społecznie użytecznych. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy
na okres:
a) 120 dni w przypadku pierwszej odmowy,
b) 180 dni w przypadku drugiej odmowy,
c) 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy.
- z własnej winy przerwała wykonywanie prac społecznie użytecznych. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia przerwania na okres wskazany
powyżej.
- po skierowaniu nie rozpoczęła wykonywania prac społecznie użytecznych. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od następnego dnia po dniu
skierowania na okres wskazany powyżej.
